Αρθροπλαστική Ισχίου

Αρθροπλαστική Ισχίου

Αρθροπλαστική ΙσχίουΗ ολική αρθροπλαστική στο ισχίο αποτελεί μία εξαιρετικά αποτελεσματική μέθοδο όσον αφορά στην εξάλειψη του πόνου επί μακρόν όσο και στην ανάκτηση του εύρους της κίνησης της άρθρωσης. Η αρθροπλαστική είναι επέμβαση εκλογής σε περιπτώσεις σοβαρής αρθρίτιδας σε ενήλικες ασθενείς αλλά και σε νεαρά άτομα που έχουν προσβληθεί από τη νόσο στο ένα ισχίο.

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι ασθενείς ενημερώνονται για την ολική αρθροπλαστική, στο γόνατο ή στο ισχίο, ως μία επέμβαση ελάχιστα επεμβατική χειρουργική μέθοδο που πλεονεκτεί έναντι άλλων ορθοπαιδικών διαδικασιών στο μέγεθος των τομών (μικρές τομές) και στην επιτάχυνση της ανάρρωσης. Ωστόσο, οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται με ακρίβεια για τη χειρουργική αυτή διαδικασία, ώστε οι απαιτήσεις τους από την επέμβαση να είναι ρεαλιστικές.

Ο όρος «ελάχιστα επεμβατική» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και αποπροσανατολιστικός. Παρόλο που η τεχνική επιτρέπει στο χειρουργό να μειώσει το μέγεθος των τομών και τον τραυματισμό των μαλακών ιστών, η αρθροπλαστική ή ολική αντικατάσταση της άρθρωσης, συμπεριλαμβάνει κόψιμο οστού, αναδιαμόρφωση του μηχανισμού του μαλακού ιστού και στήριξη της άρθρωσης με την τοποθέτηση μοσχεύματος. Αυτό που ουσιαστικά έχει συμβεί με την αρθροπλαστική είναι τροποποίηση της κλασικής διαδικασίας.

Πλεονεκτήματα της μεθόδου

Η τροποποίηση αυτή έχει αποφέρει ένα σημαντικό αριθμό πλεονεκτημάτων:

  • Η βλάβη στους μαλακούς ιστούς είναι αξιοσημείωτα μικρότερη με την τομή από τα 22εκ. στην κλασική μέθοδο, στα 7 με 9εκ. στην αρθροπλαστική
  • Μείωση της απώλειας αίματος εξαιτίας των μικρότερων τομών αλλά και λόγω της τοπικής αναισθησίας (επισκληρίδιος) που χρησιμοποιείται στη μέθοδο σε συνδυασμό με ήπια νάρκωση
  • Μείωση των επιπλοκών λόγω της ήπιας αναισθησίας
  • Μικρότερος χρόνος ανάρρωσης –αποθεραπείας
  • Τα αποτελέσματα της επέμβασης είναι τα καλύτερα δυνατά με πολύ μικρότερη παρέμβαση

Μελέτη σε χειρουργικό κέντρο των Η.Π.Α. σε 2000 αποκαταστάσεις ισχίου και στην παρακολούθησή τους για 2 με 6 χρόνια, δεν εμφανίστηκε μεγαλύτερος αριθμός προβλημάτων με την αρθροπλαστική συγκριτικά με την παραδοσιακή εγχειρητική προσέγγιση. Οι μετρήσεις των αποτελεσμάτων συνυπολόγιζαν τη θέση των μοσχευμάτων, τα ποσοστά αποδιάρθρωσης, τους τραυματισμούς των νεύρων και τις επιπλοκές από τις πληγές.

Για την εκλογή της ολικής αρθροπλαστικής θα πρέπει να συνυπολογιστούν διάφοροι παράγοντες:

  • Η επέμβαση θα πρέπει να πραγματοποιείται από πολύ καλά εκπαιδευμένους στη μέθοδο ορθοπαιδικούς χειρουργούς με σχετική εμπειρία.
  • Ο χειρουργός ορθοπαιδικός θα πρέπει να πλαισιώνεται από μία πολύ καλά εκπαιδευμένη ομάδα ειδικών και να διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία.
  • Η επέμβαση δε θα πρέπει να γίνεται σε υπέρβαρα άτομα ή σε παχύσαρκους, σε ανθρώπους με σημαντική μυϊκή αδυναμία ή ως επαναληπτική επέμβαση.

Συμπερασματικά, η ολική αρθροπλαστική για να αποδώσει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα θα πρέπει να τελεστεί από πολύ καλά εξειδικευμένο ορθοπαιδικό χειρουργό και να έχει προηγηθεί πολύ καλή επιλογή ασθενή για τη συγκεκριμένη επέμβαση.

Είδη Ολικής Αρθροπλαστικής

Οι ορθοπαιδικοί χειρουργοί που τελούν αρθροπλαστική ισχίου μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις της μεθόδου:

Πρόσθια προσπέλαση: η τομή γίνεται από το μπροστινό τμήμα του ισχίου, όπου ο χειρουργός προσεγγίζει την άρθρωση του ισχίου με την ελάχιστη διάρρηξη των μυών και μαλακών ιστών που την περιβάλλουν. Ο ορθοπαιδικός που επιλέγει τη μέθοδο αυτή πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα είδος ακτινών Χ (fluoroscopy) για να καθοδηγηθεί σωστά προκειμένου να τοποθετήσει το μόσχευμα. Η μέθοδος δεν είναι τόσο διαδομένη στην κλινική πράξη όσο οι δύο άλλες χειρουργικές προσεγγίσεις.

Προσθιοπλάγια προσπέλαση: η τομή πραγματοποιείται από το πλάγιο τμήμα της άρθρωσης του ισχίου προς το μπροστινό τμήμα του σώματος.

Οπισθιοπλάγια προσπέλαση: η τομή γίνεται στο πλάγιο τμήμα της άρθρωσης του ισχίου προς το πίσω μέρος του σώματος.

Η κάθε τεχνική προσέγγισης απαιτεί διαφοροποιημένες μετεγχειρητικά προφυλάξεις όσον αφορά τους περιορισμούς στη θέση του σώματος ώστε να αποφευχθεί το μετεγχειρητικό εξάρθρωμα ισχίου, ενώ η επιλογή της κάθε μεθόδου εξαρτάται αποκλειστικά από το χειρουργό και το είδος προσπέλασης που προτιμά.

Μοσχεύματα Ισχίου

Τα εμφυτεύματα για την ολική αντικατάσταση στο ισχίο ποικίλουν ανάλογα με το υλικό από το οποίο συνίστανται και διαχωρίζονται σε μεταλλικά και πλαστικά. Τα μεταλλικά (συνήθως τιτανίου), τα κεραμικά ή πολυαιθυλενίου (τύπος σκληρού πλαστικού) είναι τα πιο διαδομένα ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες έχει ανακληθεί κάποιο εμφύτευμα για ακαταλληλότητα. Η συνεχής έρευνα στον τομέα των εμφυτευμάτων αναμένεται να αποδώσει με τη διάθεση διαφορετικών εμφυτευμάτων όσον αφορά στη σύστασή τους και το χρόνο ζωής τους.

Μεταλλικά ή κεραμικά σε πολυαιθυλένιο, όπου η μεταλλική ή κεραμική κεφαλή «συναντά» το ειδικό για ιατρική χρήση πολυαιθυλένιο (έχει αποδειχθεί η αντοχή του στο χρόνο) ή την υποδοχή της κοτύλης στην πύελο. Αυτός ο συνδυασμός εμφυτεύματος είναι ο πιο διαδεδομένος και θεωρείται ως ο «χρυσός κανόνας» στις αντικαταστάσεις ισχίου.

Μέταλλο σε μέταλλο, όπου μια μεγάλη μεταλλική μπάλα στην κορυφή του μηριαίου οστού αρθρώνεται με μια μεταλλική υποδοχή ή με την κοτύλη στην πύελο. Ο συνδυασμός αυτός αναπτύχθηκε για να προσφέρει αυξημένη σταθερότητα και ανθεκτικότητα. Ορισμένα από αυτού του είδους τα εμφυτεύματα αποσύρθηκαν από την αμερικάνικη αγορά διότι τα ψήγματα μετάλλου έφθειραν τους μαλακούς ιστούς, ωστόσο η χρήση τους δεν έχει αποκλειστεί από την αντικατάσταση ισχίου.

Κεραμικό σε κεραμικό, όπου και τα δύο εξαρτήματα είναι φτιαγμένα από το ίδιο υλικό. Ο συνδυασμός αυτός έχει αποδειχθεί πολύ ανθεκτικός αλλά ενέχει τον κίνδυνο σπασίματος του κεραμικού ενώ η τριβή των υλικών μπορεί να παράγει ηχητικό τρίξιμο.

Η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων έχει και ένα συμπληρωματικό παράγοντα, αυτόν του δεσίματος των εμφυτευμάτων με τα οστά. Αυτό επιτυγχάνεται είτε με τη χρήση ακρυλικού τσιμέντου ή σύνδεση των υλικών χωρίς τσιμέντο, όπου η επιφάνεια των εμφυτευμάτων είναι πορώδης, προσομοιάζοντας σε κηρήθρα, και επιτρέπει την ανάπτυξη νέου ιστού οστών, που θα βοηθήσει στη συγκράτηση των εξαρτημάτων στη θέση τους.